روایت میدان(۱)/اراده، غیرت و وفادار

از آغاز حضور مردم در میدان خیابان، بیش از سه ماه گذشت و همچنان جلوه‌های ناب در حال بروز و ظهور است.

در ساعت حوالی ۲۳ و ۳۵ دقیقه مراسم اجتماع شبانه مردم در شهرقدیم لار به پایان رسیده بود و با خانواده از سمت خیابان فاطمیه قصد طواف بارگاه حضرت میر علی بن الحسین علیه السلام داشتیم.

هنوز چند متری از موکب حضرت اباالفضل العباس علیه السلام عبور نکرده بودیم که بانویی با سن تقریبی ۵۵ تا ۶۰ ساله در جلوی ماشین دستانش را بلند کرد و گفت: سه راه بندر نمی‌روی؟!

ما که نیت‌مان گذار در خیابان بود، سریع ترمز گرفتیم و آن خانم خود را کنار خودرو رساند. با عَرقی که بر جبین او نشسته بود، مشخص بود در این هوای گرم لار، مسیر حسینیه اعظم تا موکب را پیاده آمده و در اجتماع مردمی شرکت داشته است.

آن خانم سوار بر ماشین شد. در طول مسیر و پس از احوال پرسی با خانواده گفت: هر شب در تجمع شرکت می‌کند. گاهی با وسیله نقلیه همسایگان و گاهی با دختر خواهرش در مراسم حضور می‌یابد.

در میانه حرف هایش گفت: خانه ما شهرک بعثت است. شاید به مسیر شما نخورد، من در سه راه بندر پیاده می‌شوم. در طول مسیر هم مرتب تشکر و عذرخواهی می‌کرد.

در میانه گفت‌وگوی این بانو، این موضوع به ذهنم خطور می‌کرد، چه غیرتی، چه ایمانی، چه اراده‌ای!! یک بانو با این سن و با وجود آنکه همراهان هرشب او نتوانسته‌اند در مراسم شرکت کنند، این فاصله طولانی تا محل میدان مدرس و حسینیه اعظم را طی نموده و تنهایی خود را به وعده خیابان رسانده است؟!

چیزی که مهم است، آن است که از این قبیل افراد در میدان خیابان کم نیستند و در حد توان برای دفاع از کیان این سرزمین و حمایت از نیروهای مسلح در کف خیابان حضور دارند. مسئولان خدای نکرده نباید با تصمیم‌های نادرست اَجر این آدم‌های پای کار را پایمال کنند.

از طرفی، سخنی هم با آحاد جامعه دارم و آن این است که برای حضور در خیابان نباید دلسرد و خسته شویم. نباید مشکلات به ویژه گرانی‌ها ما را از حضور در اجتماعات بازدارد. اگر در زمره کسانی هستیم که تاکنون در خیابان‌ها حضور نزده‌ایم، خود را به خیل عظیم امت پای کار برسانیم.

تاریخ این روزها را خواهد نوشت، ما کدام سمت تاریخ ایستاده‌ایم.