بـا کـاروان مـهـر درکـوچـه هـای درد

درشبی ازآخرین شبهای ماه مهر، همچون برنامه های گذشته ،بااعضای مهرورز کمیته ی امداد وتنی چند ازخیرین شهر،همراه میشویم . به شهرک محمدرسول الله( ص) میرسیم.وبه خانه ی مردی میرویم که معلول جسمی و موردحمایت کمیته است،.او باهمسر وپسر ودختر معلولش ازساکنین این خانه اند. هرچند که کمبودها ودردها ،نگفته هم آشکارند

ولی پدر از مشکلات میگوید و مادر نیز ازسختی های زندگی و مطالبات و توقعات پسر جوانش ،حرفها و گله ها دارد و چقدر این دردها برایمان آشنا و قابل لمس هستند.
با اعضای کاروان مهر و خیرین همراه، ضمن دلجویی از آنان با اهدای هدایایی به فرزندان، پس ازدقایقی خانه را به قصد بازدید از یک خانواده ی دیگر،ترک میکنیم.

مقصدبعدی ما،خانه ی زهرا کوچولوست. قراراست به دیدنش برویم تا او و خواهرش سحر و مجید، امشب “حـامـی” مهربان خود را از نزدیک ببینند(حامی، یکی از برنامه ها وجزء”طرح محسنین “کمیته امدادامام خمینی ره است). باهم همراه میشویم وپس از عبور از چندخیابان جدیدالاحداث به خیابان کارگر میرسیم .از وسط یک قبرستان قدیمی عبور میکنیم و کوچه پس کوچه های محله ی نام آشنای “کـُهـوُیـه” راپشت سرمیگذاریم .

کوچه ها، بسیار خلوت و ساکت است ودر طول این مسیر،بوی فاضلاب متعفنی که در جوی وسط کوچه ها جاری است، شامه ی ما را می آزارد.  درب خانه ای را به صدا در میاوریم، بلافاصله در باز میشود و بچه ها ذوق زده در دالان خانه به استقبالمان میایند. معلوم است که بیصبرانه د رانتظار آمدن ما بیدار مانده اند. دالان این خانه،کوتاه ست و سقف آن از چوب و ساقه های نخل است. مادر زن جوانی است که باخوشرویی ما را از حیاط کوچک خانه به درون تنها اتاق محقری که دراختیاردارند،راهنمایی میکند. او به مامیگوید مدتی است که این خانه رااجاره کرده اند. اتاق، دیوارهای کاهگلی وسقفی ازچوبِ تیر ومَـئردارد. هوای اتاق ،به کمک باد پنکه ی سقفی وبه یاری خنکای بادکولرآبی،تقریبا خنک است تا لحظاتی راازگرمای محیط بکاهد و به ما مهمانان ،سخت نگذرد.

مدیرکمیته امدادکه نگاه کنجکاو بچه ها را میخواند بیشترازاین آنهارامنتظرنمیگذارد.هدایارا بین بجه هاتقسیم میکند وآنها شادمانه میخندند.  حامی آنهاکه دندانپزشک است،همچون پدری مهربان،صمیمانه کودکان رادرآغوش میگیرد. ومن لحظه ی اهدای هدایا،برق شادی نگاهشان رادرقاب گوشی همراهم به تصویر میکشم.
مادرنیزاز شادی این کودکان، شاد است  وبانگاهی حاکی ازسپاس ،مارانظاره میکند. واماپدر،چندسالی ست که قربانی دسیسه ای شده که دوستانش برای اوبرنامه ریزی کرده اند ومدتی است که درزندان است وهفت سال دیگرنیزمیبایست این دوره ی محکومیت راتحمل کند. اما دراین شرایط میتوان گفت که همسر وفرزندان این زندانی نیز از قربانیان این دسیسه هستند زیرا آنان هم دوران سختی را درطول این سالها،بایددرنبود پدرسپری کنند .
مادر ازمشکلات وکمبودهای زندگی میگوید:دخترم دانش آموزدبیرستان است

وبنا به رشته ی تحصیلی اش،به کامپیوتر نیازدارد،پسرم نیزمحصل است وازجزئی ترین وابتدایی ترین وسیله ی آموزشی بی بهره هست. ویخچال مستعمل خانه هم خراب وغیرقابل استفاده شده و…یکریز حرف میزند.  وما در آشپزخانه ی کوچکی که درکناراتاق نشیمن قرارداردوسه نفر به زحمت میتوانند در آن بایستند، یخچال راازنزدیک میبینیم. چندظرف غذادرقسمت فریزریخچال نظرم راجلب میکندومعلوم بودکه ازترس گرسنه ماندن بچه ها درروزهای پیش رو دراینجا نگهداری وفریز میشود.(مشخص بود که مربوط به روزعاشوراست )ودردیگرطبقات یخچال چیزی دیده نمیشد ..گویا یخچال نیز شرمنده ی این بچه های گرسنه بود.

نفس، درسینه ام سنگینی میکند وبغض، گلویم رامیفشارد.دراینجاباشربت آبلیمو ازماپذیرایی میشود. لحظاتی بعدخداحافظی میکنیم وبچه ها را باخاطره ی این شب،تنهامیگذاریم.  وازخانه خارج میشویم .  اعضای مهرورزکاروان، دربین راه، برای کاستن ازبار مشکلات روحی روانی این زن ودخترجوانش ،همفکری وهمیاری میکنندتا کمبودها ومشکلات آنان را رفع ویابه حداقل برسانند. امشب ،دندانپزشک یگانه، حاج محمدزارع،جمشیدکیانی نژاد،جهاندیده مددکارانجمن حمایت از زندانیان، خواهروثوقی ازمرکزمشارکت زنان نیکوکاروتعدادی ازخیرین شهرستان ،این کاروان راهمراهی میکردند.

خبرنگارمیلاد:عشرت جهاندیده