به بهانه تشکیل کارگروهی آب انبارها در لار:

آب انبار، خانه‌ای پاکیزه برای آب

دستان زحمتکش کارگران و استادان جنوب این مرز وبوم به این سازه های خوش قامت شکل داده و آنها را ماندگار کرده است تا آب این مایه حیات را از پهنای دشت به عاریت گیرند و همانند ناجیانی سخاوتمند به ساکنان منطقه عرضه دارند. بدون شک آب انبار ها در گذشته ، اگر نگوییم تنها ، اما از مهمترین تامین کنندگان آب در مناطق جنوبی بوده اند.

در طول چند دهه اخیر با افزایش جمعیت و شهرنشینی و گسترش شبکه های آب رسانی ، جایگاه آنها کم رنگ شده است و گاها در اثر عوامل طبیعی و انسانی دچار تخریب شده اند. افزایش شهرنشینی و گسترش محدوده های شهری سبب شده است تا برخی از آب انبار ها توسط خیابان ها و ساختمان ها  احاطه شوند و به تدریج بخشی از اصالت خود را از دست بدهند و صرفا به یک مخزن ثابت زیرزمینی که با تانکر تغذیه می شوند، مبدل شوند. اما در این میان آب انبار های مناطق روستایی و بیابانی هنوز دارای کاربری اصیل خود می باشند و از رواناب های جاری شده در زمین های اطراف خود تغذیه و تامین می شوند.

امری که بسیار شایسته تحسین می باشد تشکیل کارگروهی در سطح شهرستان است که به تازگی در حمایت از این بناهای تاریخی شکل گرفته است. تشکلی که می تواند از فراموشی و تخریب آب انبارها  بکاهد و جانی دوباره به آنها به ببخشد.

 اما آنچه که مهم است و نیاز به توجه دارد این است که آب انبار ها با آب زنده اند و زنده می مانند؛ آبی سالم. حفظ آب انبار ها از نظر ساختاری و کنترل کیفیت فیزیکی ، شیمیایی و بیولوژیکی آب ذخیره شده مسائلی است که باید درکنار هم و با هم مورد توجه قرار گیرند و از نظر اهمیت رسیدگی، باید به یک اندازه وزن دهی شوند و رسیدن به اهداف در هر دو مقوله نباید با هم در تعارض باشد. فرایند اصلاح ، بازسازی و مرمت آب انبار ها باید چشم انداز و دورنمای بهداشتی آنها را نیز در نظر گیرد تا علاوه بر حفظ ساختار اصیل و بنای آنها ، شرایط بهداشتی آنها نیز فراهم گردد چرا که راه حل بقای آب انبار ها در حفظ جایگاه آنها در جوامع انسانی است و این جایگاه تنها با حفظ کاربری اصیل آنها یعنی تامین آب شرب سالم تثبیت خواهد شد.

 

ادامه دارد.

یادداشت: مجتبی سجادی،‌

فارغ التحصیل کارشناسی ارشد بهداشت محیط – دانشگاه تهران