باورهاي عاميانه در لارستان(1)

اگر زني، نوزاد ناقص‌الخلقه و يا نارس به دنيا آورد، مي گويند «مُل» او را خورده است. مُل جانوري است شبيه خروس كه در شكم زن حامله و همراه با جنين رشد مي‌كند بنابراين مردم بر اين باورند كه زن حامله حتماً بايد صبحانه و وعده‌هاي غذايي ديگر را بخورد و هيچ‌وقت گرسنه نباشد زيرا مُل نياز به غذا دارد و بايد شكم مُل هميشه پر باشد و اگر زن حامله چيزي نخورد و گرسنه ماندّ مل هم از گرسنگي جنين را مي‌خورد و وقتي كه قسمتي از بدن جنين را خورد نوزاد ناقص مي‌شود.

***

اگر نوزاد را درون گهواره تنها رها كردند جن‌ها به او اذيت و آزار مي‌رسانند بنابراين مي‌بايست يك بريغ (آفتابه گِلي) آب، يك ظرف نمك و يك عدد نعل اسب آهني در كنار نوزاد قرار دهند تا آب و نمك و آهن،‌مانع از حضور جن‌ها به اتاق نوزاد شوند.

***

اگر زن حامله برگ درخت كنار (درخت سدر) امام‌زاده‌ها و شيخ‌ها بخورد شكل برگ بر روي بدن نوزاد مي‌ماند كه يا به صورت برگ كامل است و يا اگر قسمتي از برگ را خورده باشد، به همان اندازه روي بدن نوزاد شكل برگ مي‌ماند.

***

اگر زن حامله‌اي بالاي سر مرده برود و به مرده نگاه كند چشم نوزادش شور خواهد شد يعني به ديگران چشم زخم وارد خواهد كرد. بنابراين، بايد پس از به دنيا آمدن نوزاد،‌در چشم نوزاد قدري نمك بريزند تا چشمش شور نشود يعني در بزرگي نتواند به ديگران چشم زخم برند.

***

اگر نوزادي بي‌دليل گريه مي‌كند ممكن است گوش درد (دَرد گُشو) داشته باشد كه براي رفع اين درد، كودك را روي پاي خودمان و از پهلو (روي يك دست) بخوابانيد و با دست روي گوش‌هاي نوزاد ماساژ داده و بخوانند:
گُوشو اُشْنِگِرِه بِچُم
درد گوشو اُشْنِگِره بِچُم

***

از بالاي سر نوزاد نبايد به او نگاه بكنند،‌چون چشمان نوزاد به سمت بالا منحرف و لوچ (كاچ) خواهد شد.

***

مي‌گويند نوزاد بايد از هر دو پستان مادر شير بخورد زيرا خداوند در يكي غذا و در ديگري آب قرار داده و مي‌بايست نوزاد هم رفع تشنگي و هم رفع گرسنگي كند.

***

اگر كودكي كه تازه به راه افتاده، چند بار زمين بخورد،‌ در همان محلي كه زمين خورده بايد يك ميخ فرو كنند،‌ تا ديگر كودك به هنگام راه رفتن،‌نيفتد و زمين نخورد.