تَن تَب‌دار زمین در لارستان در ۴ اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۳۹

 

به گزارش میلاد لارستان،عبدالرضا علیزاده از فعالان اجتماعی شهر لار با گردآوری بخشی از گزارش رضا کاشفی نماینده اعزامی مجله امید ایران به لارستان از زلزله ۴ اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۳۹ در شهر لار، آن خاطره تلخ را بازگو کرده است که در زیر می‌خوانیم:

در نیم روزشوم و سیاهی که چرخ پرشتاب هستی بدون درنگ رهنورد زمان بود و بر پهنه حیات،خورشید زندگی نورمی پاشید…..در سرزمین تفتیده لار موجی ازخاک وخون همه جا رافرا گرفت وزمین چون بندیان زنجیر گسیخته از زیر پای مردم بی پناه گریخت.

بنای نااستوار کلبه ها در لحظه ای دهشتزا به هم فروریخت ودلهای پرامید به حکم بد فرجام تقدیر از امید تهی گردید.

کوخهای بی دوامی که نشانگر بی تردید فقردیرین بود آوار شد ودریک چشم بهم زدن برسیمای بیرنگ مردم شهر کهنسال لار غبار مرگ نشانید.

….ناگهان لالایی دل نشین مادران به ناله تبدیل گشت وسرود دسته جمعی نونهالان شیون شد،شیونی که در هم آمیخت وقلب انسانیت را به لرزه در آورد.

آن روز ناله وفریاد بود که از لابلای دیوارهای فروریخته کوخهای ویران شده به کنگره کاخ خداوندی رسید واستمداد کرد.

آن روز کدام روز بود؟

چهارم اردیبهشت ماه سال ۱۳۳۹ روزی که رهنوردان حیات بربسیط ظلمت بار لار مانند روزهای پیش امیدوار وآرزومند وبی خبر از آینده به زندگی وهستی خویش عشق میورزیدند.

هنوز خورشید بر پهنه نیلگون آسمان لارمی غلطید ونور می پاشید…..هنوز بازوان توانای روستائیان بر سینه دشتها پی جوی معاش بودوهنوز کودکان ناز جشن روز کودک را به پایان نرسانده بودند که زمین چون تن تب دار بیماران لرزید وبا خود جانهای رنجیده ودلهای حرمان زده را لرزاند وسپس هیچ….

طوفانی از مرگ ووحشت فضا را پر کرد وبه سنگینی وسوزندگی سرب گداخته بر پیکر شهر نشست.

ناگهان بسیاری از دلها از طپش افتاد….جانها ازرنج زندگی آسود وآرزوها وامیدهای بی شماری در دل مغاک تیره مدفون شد.

بدینگونه در چهارمین روز اردیبهشت ماه سال ۱۳۳۹ حدیث هست در سرزمین لارنیست شد.

اردیبهشت ماه ، ماه تجلی زیباییهای گیتی است وخرمن گل وشوربلبل نشانگر آن است،ولی در اردیبهشت ماه سال ۱۳۳۹ برای مردم لار آیت مرگ ووحشت ومظهر تیرگی ودربدری بود.

زیرا در آن روز که مصادف با جشن روز کودک بود طبیعت چهره خشم آلود وعاصی خویش را نمایان ساخت ودردناکترین ووحشتزاترین فاجعه انسانی قرن را درشهر لار بوجود آورد.

ف ۱۱۰