۳ قطعه شعر از صحبت لاری در مرثیه حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام

صحبت لاری در مراثی خوانی حضرت اباعبدالله الحسین (ع) اشعار گوناگونی دارد که چندی پیش نخستین بخش آن منتشر شد و در این قسمت، ۳ ترکیب‌بند آورده می‌شود:

دست قضا چه صاف بلا را بجام کرد

برمحرمان جز این می حرمان حرام کرد

بر هر نبی نبید غم اول رسد رساند

پس هر ولی مداومت این مدام کرد

چون نوبت بلا، بشه اولیا رسید

بد خواه ، تیغ کینه برون از نیام کرد

ار کان عرش ریخت از آن تیغ بیدریغ

کامد به فرق حیدر و کاری تمام کرد

چون قصد بانوان حرم کرد خیل غم

اول به خانه ی دل زهرا مقام کرد

آتش زدند بر در و، گوئی که کعبه وار

خیل ملایکش ادب و احترام کرد

با هیچ افریده نکرد آنچه روزگار

با عترت پیامبر و آل گرام کرد

کرد آنچه کرد وز پی نظم دیار کفر

معموره قلمرو دین، بی نظام کرد

رطلی گران ز سوده الماس ریزها

پیمود بر حسن که جهان تلخ کام کرد

بس پاک فطرتی که بر این طینت زکی

روح مسیح، گوهر یحیی سلام کرد

آزرده شد ز مصر وطن تا کلیم وار

رخش فرار را به ضرورت لجام کرد

هجرت کنان ز یثرب و بطحا سوی عراق

برساز راه ماریه برک حزام کرد

تنها نه خود که اهل و عیال و عشیره را

آواره دیار نصیبین و شام کرد

با برگزیدگان خدا چرخ این کند

تا با دگر کسان چه ستمها ز کین کند

********

ان تیره شب که جمع پریشان روان شدند

از ناله قدسیان جرس کاروان شدند

هم حاملان عرش بزانو در آمدند

هم طایران سدره برون ز آشیان شدند

شد رستخیز عام دمی کان مسافران

بدرود ساز قبر شه انس و جان شدند

آورده تنگ مرقد پر نور در بغل

مانند شمع طور سرا پا زبان شدند

گه نوحه گه زیارت و گاهی وداع و گاه

از بس فغان آه زآه و فغان شدند

بر حال زار خویش در آن روضه شریف

لختی سروده مرثیه وگهی روضه خوان شدند

کی فخر انبیا تو برفتی و امتت

از کین پس از تو خصم امام زمان شدند

بوزینگان منبرت آل زیاد و حرب

یکبارگی ز ملت و دین بر کران شدند

نتوان قیاس شان به یهود و مجوس و روس

بیگانه تر ز کافر هندوستان شدند

پیکار بدر و حرب احد را بخاطر آر

وز جان ما مپرس که با ما، چسان شدند

از روضه سر بر آر و نگه کن که عترتت

ناچار دور از این حرم و آشیان شدند

اینک ز تربت تو به مقصد عراق و شام

با جان سوگواری و تن ناتوان شدند

یا ایها الرسول خدا را نظاره ی

ما را به بقبر خویش طلب یا که چاره ای

*****

چون خیل غم به ناحیه کربلا رسید

از کربلا خروش به عرش علا رسید

بالا گرفت کار بلا و زمان زمان

سوی بلا ز عالم بالا صلا رسید

آه درون سینه ز فوق السمائ گذشت

سیل سرشک دیده به تحت الثری رسید

بی مصلحت نبود که آموزگار خضر

گم کرد مقصد آن شب وصبح از قفا رسید

نگشود رحل حزن و نیاسود راحله

نزل قدومشان همه رنج و بلا رسید

بر گوش و هوش جرعه کشان رحیق غم

گلبانگ نوش نوش ز هرسو فرا رسید

غیر از صفیر یاس پیام دگر نداشت

گر طایری ز کوفه سوی نینوا رسید

بر خاک دشت ماریه از حلقه رکاب

تا پای گوشواره عرش خدا رسید

لرزید خاک و گردی از آن سر کشید زرد

همرنگ زعفران و ببین تا کجا رسید

بر ارغوان چهره سبط نبی نشست

بر گیسوان خامس ال عبا رسید

وانگاه بی وساطت صوت و صدا و حرف

پیغام خاص از حرم کبریا رسید

کی ره روان وادی خونخوار مگذرید

زینجا که جای وعده ما و شما رسید

اینجاست کامتحان زر قلب و نقد را

معیار آزمایش غش و صفا رسید

دردا در آی ناقه گلو گیر شد دمی

کز دار و گیر هرزه داریان صدا رسید

برخواست تیره گردی و زآن گرد شد عیان

چون زاغ شوم رایت میشوم کوفیان

ف ۱۱۰