باید در خیابان ماند و میدان را حمایت کرد

هرچند دشمن دون، بی‌پروا شمشیر را از رو بسته و برای نابودی اسلام حقیقی و حمایت از صهیونیسم بین‌الملل با تمام امکاناتش به صحنه آمده است؛ اما در صحنه بودن مردم و بیداری آنان، دشمن را می‌راند و از اهداف خویش باز می ماند.

در خیابان ماندن، حمایت مستقیم از نیروهای نظامی و پشت‌گرمی آنان محسوب می‌شود؛ در خیابان و مساجد ماندن، رعب افکندن در دل دشمنان و یاس آفرینی در نفوذی‌ها، منافقین و گرفتن قدرت از جاسوسان دشمن است.

حضور مردم در صحنه‌ها، نقشه دشمن را برهم می‌زند و دوستان را پشت گرم می‌نماید؛ به‌عنوان نمونه در ۲۱ بهمن ۱۳۵۷ نیروهای نظامی رژیم شاه، قصد کودتا داشتند تا شاه فراری را مثل جریان ۲۸ مرداد برگردانند و دوباره به قدرت برسانند. به‌همین مقصود، حکومت نظامی را از ساعت چهار یا چهار و نیم عصر اعلام کردند و حضرت امام (ره) اصل حکومت نظامی را باطل و از مردم خواستند به خیابان‌ها بیایند و صحنه را ترک نکنند و همین دستور، به پیروزی انقلاب اسلامی منجر شد و نقشه‌ی کودتا نقش بر آب شد؛ اما در ۲۸ مرداد 1332،  شعبان بی‌مخ‌ها  با چوب و پول و عربده کشی به میدان آمدند، جمعی را تهدید و گروهی را تطمیع کردند و شاه را با برنامه‌های آمریکا و انگلیس برگرداندند و مصدق را دستگیر و ۲۵ سال با کودتا بر اریکه قدرت سوار کردند.

همراهی و همگامی عمومی و گسترش و تعالیِ اتحاد و اتفاق، راهی است که پیروزی با کمترین ضربات تحقق می‌یابد و حسین کشی خاتمه یافته، عاشورای دیگر ایجاد نمی‌شود.

می‌دانیم برای‌اینکه مردم کوفه از حمایت امام حسین (ع) دست بردارند، ضمن تطمیع جمعی از کوفیان، برخی را تهدید کردند و راه اصلی را با جاسوس سپاه یزید، ناامن نمودند و عموم مردم از رفتن به کربلا بازماندند.

مسلم بن عوسجه و حبیب بن مظاهر اسدی، نیروهایی اندکی بودند که از بی‌راهه خود را به لشکر امام(ع) رساندند و حضرت(ع)  را یاری کردند.

برخی نیز با عنوان سپاه دشمن به کربلا آمدند و خود را به امام(ع) ملحق نمودند. اگر نیمی از آن‌هایی که به امام حسین(ع) نامه نوشته بودند، از راه‌های کوهستانی و بیراهه‌ها خود را به امام(ع) رسانده بودند و در لشکر امام، عرض اندام می‌نمودند و دشمن این‌ها را سبک و سنگین می‌نمود، جریان عاشورا این‌گونه رقم نمی‌خورد و به احتمال قوی، جنگ این‌گونه محقق نمی‌شد و امام(ع)  و یارانش به این روش شهید نمی‌شدند و اهل‌بیت(ع)  اسیر فسادانگیزان نمی‌گردیدند.

آری نقشه دشمن در غیاب مردم و امت اسلامی قابل‌اجرا است، به‌همین خاطر باید آگاهانه چنان در میدان ماند که دشمن مأیوس شود و دست از پا خطا نکند و با سرافکندگی صحنه را ترک نماید.

در این جریان، وعاظ، مداحان، مرثیه خوانان، فرهیختگان، همه و همه در سفارش همدیگر به حمایت از حق و سفارش یکدیگر به شکیبایی و صبر تلاش نمایند که این سفارش خداوند تعالی در سوره صبر و سفارش پیامبر(ص) و ائمه خدا(ع) است.

ادامه دارد…