میلاد لارستان گزارش می دهد/

آداب فرهنگی مردم لارستان در ماه مبارک رمضان

مردم در ماه مبارک رمضان دارای آداب و رسوم خاص و ویژه ای از قبیل خانه تکانی گرفته تا پخت حلوا، فالوده و نانهای محلی و همچنین تهیه عیدی برای روزه های کله گنجشکی هستند.

به گزارش میلاد لارستان؛ رمضان، در فرهنگ عامه یک ماه بزرگ و ارجمند است. آن چیزی که سبب برتری این ماه نسبت به ماههای دیگر سال می شود، آئین ها و سنت های ویژه آن، روزه داری و لطف بی نهایت خداوند در این ماه است.

در میان اقوام مختلف ایران زمین، آئین های ویژه ای برای این ماه وجود دارد که همگی نشانه عشق و علاقه مردم این سرزمین به مذهب شان است. در این بین مردم متدین و مسلمان خطه لارستان نیز از این امر مستثنی نیستند.

همانگونه که مردم برای نوروز، بهار و سال جدید خود را مهیا کرده و خانه تکانی و نظافت می پردازند، در ورود به ماه رمضان نیز آئین های خاصی را به کار می برند، چرا که معتقدند این ماه نیز بهار دلهاست و آغازی نو و تحولی جدید برای روح آدمی محسوب می شود، پس باید به خانه تکانی دل پرداخت و محیط پیرامونی را نیز طراوت بخشید.

نظافت اماکن عمومی، تکیه ها، مساجد، منازل، حجره ها و غیره رسمی است که از دیرباز رونق داشته است.

در این ماه، به دلیل تناول اغذیه های خاص، بانوان از قبل ماه مبارک رمضان به تهیه و تدارک مواد غذایی مثل آرد، کُنجد، نشاسته، شکر، خرما، مهویه و غیره برای پخت شیرینی ها و نان های مختلف بومی اقدام می کنند.

در لارستان نیز همچون سایر نقاط مسلمان نشین معتقدند که برای استقبال از ماه مبارک رمضان، یک روز زودتر یعنی آخرین روز از ماه شعبان را روزه می گیرند و به اصطلاح به پیشواز رمضان می روند.

در روزهای اولیه شروع ماه مبارک رمضان در لارستان رسم بر این است که اگر دختری عقد باشد از خانه مادر شوهرش برای آن نوعروس رمضانی آورده می شود و اگر مراسم ازدواج صورت گرفته باشد و آن زوج جوان اولین سال زندگی مشترک شان در ماه مبارک رمضان را تجربه می کنند، از طرف خانواده دختر رمضانی برای این زوج تدارک دیده می شود.

رمضانی که برای زوج جوان تهیه می شود، شامل فالوده لاری، حلوای مقراضی لاری، حلوای یغدر، مغز گردو، سرشیر، گلاب، نشاسته، مغز خلال پسته و بادام، انواع نانهای محلی از قبیل شُل شُلو، بالاتوه به اضافه قطعه طلایی از گوشواره یا انگشتری می شود.

علاوه بر رمضانی، در شب قبل از عید فطر نیز، یک دست لباس کامل با یک قطعه طلا به عروس عید داده می شود که آن هم بستگی به عقد و عروسی بین مادر یا مادر شوهر تقسیم می شود.

آئین های سحر:

از آنجا که لارستان یک خطه گرم محسوب می شده است در اکثر ماههای رمضان که مصادف با فصل گرم سال بوده مردم در پشت بام ها می خوابیده اند و به تناول سحری می پرداختند.

در گذشته ها که همچون امروز خبری از اعلان عمومی نبوده و مردم از بانگ خروس، موقعیت ستارگان یا توسط سحرخوان متوجه وقت شروع و اتمام سحر می شدند یا نقاره زن ها با عبور از کوچه ها با نقاره زنی مردم را خبر می دادند که سحر یا افطار شده است.

غذاهای افطاری:

در روزهای ماه مبارک رمضان در منطقه لارستان که گرما به اوج خود می رسد، روزه داران جنب و جوش کمتری دارند و تقریباً کارهای طاقت فرسا انجام نمی دهند.

در طول روز مجالس روضه خوانی و تلاوت قرآن توسط مردم روزه دار در برخی منازل و اکثر مساجد و تکایا برگزار می شود.

در هنگام افطار غذاهای متداول در سفره های لاری مصرف نان های محلی که از ماه غذایی به نام «مهویه» تهیه می شود، به اوج می رسد که از جمله این نان ها می توان بالاتووه، نی ننی، شُل شُلو، تپ تپی، جرادک و غیره نام برد.

آئین های بدرقه ماه مبارک رمضان در لارستان:

پس از پایان مراسم های احیا در دهه سوم ماه مبارک رمضان و مراسم خوردن کله پاچه در شب بیست و هفتم این ماه که مشهور به روز مرگ «ابن ملجم» است، مردم به تدریج خود را برای برگزاری مراسم عید فطر آماده می کنند.

در لارستان، جمعه آخر ماه رمضان را «جمعه الوداع» می نامند و مردم خود را برای خداحافظی با این ماه و آمدن عید آماده کرده، استحمام می کنند و در خانه ها حلوای عید فطر پخته می شود.

در روز عید، کوچکترها در خانه بزرگترها جمع می شوند و به دید و بازدید و خوردن حلوا مقراضی لاری می پردازند.

در روز عید فطر، بچه های کوچکتری که روزه کله گنجشکی گرفته اند، والدین آنها روزه هایشان را برای کودکان به اصطلاح می دوزند و به تعداد آنها برایشان عید تهیه می کنند که معمولا شامل چادر نماز، لباس یا کفش است که بدین ترتیب خاطره خوشی از روزه داری در ذهن کودکان نقش می بندد.

پس از یک ماه عبادت در ماه رمضان، پس از برگزاری نماز عید فطر، خانواده ها به انجام فریضه صله رحم پرداخته و به زیارت قبور از دنیارفتگان می روند.