سلسله یادداشت های کوتاه در باب انتخابات شورا(4):

من نماینده کل مردم هستم (در مذمت محلّه گرایی و قومیّت گرائی شورای شهر)

با نزدیک شدن به ایام انتخابات شورای شهر، میلادلارستان بر آن شد تا با بررسی برخی مطالب در باب شوراها به قلم یکی از متخصصین این حوزه در انتخاب اصلح مردم طی انتخابات آتی دین خود را ادا نماید. یادداشتهایی کوتاه درباب انتخابات شوراها به قلم دکتر حامد مقدم  (دکترای شهرسازی و عضو هیات علمی دانشگاه) به رشته تحریر در آمده و طی چندین شماره به جوانب مختلف انتخابات شوراها خواهد پرداخت. مرور این مطالب و نیز انتشار متن و بحث و تبادل نظر در باب محتوای آن را به همگان توصیه می نماییم چه آنکه تضارب نظرات بی شک در توسعه منطقه بسیار مفید خواهد بود. 

بخش های اول، دوم و سوم سلسله یادداشت های کوتاه در باب انتخابات شوراها با عناوین و لینک های زیر چندی پیش ارائه شد:

شورای شهر لار و حاکمیت محلی

شوراها و یا حیات خلوت گروه های سیاسی و کارتل های اقتصادی

محبوبیت و یا تخصص؛ تقاوت جایگاه شورا و شهردار

من نماینده کل مردم هستم (در مذمت محلّه گرایی و قومیّت گرائی)  کلید واژه چهارمین یادداشت در خصوص شوراها می باشد. موضوعی که به شوراهای لار نیز وابستگی جالبی دارد. ……

شاید این روزها زیاد شنیده باشید که فلان نمایشگاه برگزار می شود؛ سخنرانی ها در فلان اثر تاریخی برگزار شده است؛ از فلان هنرمند و ادیب تجلیل شد؛ به خانواده های بی بضاعت خدماتی ارائه شد؛ فلانی در فلان مسجد سخنرانی دارد؛ فلان موسسه خیریه متعلق به فلانی، چنین و چنان کرد؛ دیدار با خانواده شهدا ترتیب داده شده است؛ و هر مناسبت و جشن و عزا که هست، حضور فعال و برنامه ریزی فشرده ای برای حضور افرادی خاص وجود داشته است. برنامه شامها و ناهار های کاری هم به کنار!

اقدامات برخی از کاندیداها در ماههای منتهی به انتخابات، از همین قبیل بوده است.

تا اینجای کار شاید تا حدّی قابل تحمل باشد؛ چرا که کاندیداها بدون هزینه و یا از جیب خود (البته اگر چنین بوده باشد) برای تبلیغاتشان برنامه ریزی کرده اند. اما روی سخن این مطلب، با منتخبین حاضر در شورای فعلی است که کاندیدای  انتخابات شورای آتی شده اند و به نوعی می توان گفت که پیشتر، مردم به ایشان اعتماد کرده اند.

قریب چهار سال از عضویت ایشان در شورای شهر گذشته است. متداول شده که ۳ ماه اول و ۹ ماه آخر، به کام مردم، و سه سال میانی، به کام نماینده منتخب می گذرد! سه ماه اول، مردم پیگیر درخواستهایشان می شوند و فرد منتخب هم با تمام توان، وقت خود را بدون نظم و برنامه و بدون توجه به قوانین و روالهای اداری، صرف مردم می کند. کمی که می گذرد ورق بر می گردد و حالا مردم هستند که باید مثل همیشه پاشنه بکشند و پشت درهای بسته، ساعتها به انتظار بنشینند!

اما نه ماه آخر، ماههای پروژه است… پروژه هایی برای مناطقی خاص! به شهردار فشار می آورند تا در فلان محله، که به ایشان رای داده بودند، کاری انجام دهد و اسبابی باشد برای تبلیغ در انتخابات پیش رو.

یا آنکه کاری برای فلان قومیت انجام شود که اکثریت جمعیت شهر را در اختیار دارند و رای آنها تعیین کننده است.

در شهرهای بزرگ اما بازی به گونه دیگری است. در ماههای آخر، از منافع و ساخت و سازهای اشخاص خاص حمایت می شود؛ چرا که وی هزینه های تبلیغات فلانی را تامین خواهد کرد. (نگاه کنید به سرعت گرفتن ساخت برخی برجهای شهر تهران!)

این شکل از تبلیغات، نوعی خرج کردن از بیت المال برای کسب رای است که ویژه کسانی است که در حال حاضر صاحب قدرت هستند. جدای از خیانت به بیت المال و استفاده شخصی از آن، این اقدام در واقع خیانت به اعتماد آحاد جامعه ای است که در دوره قبل به ایشان رای داده اند.

همچنین، سهمی از پروژه های عمرانی که باید صرف سایر مناطق می شد را به یک منطقه خاص اختصاص داده اند که این به نوبه خود تضعیف سایر مناطق است و طبیعتاً در صورت اطلاع رسانی صحیح، اسباب نارضایتی ساکنینِ سایر مناطق را فراهم خواهد آورد.

از سوی دیگر، مردمِ همان منطقه خاص که به ایشان توجه ویژه شده است؛ نیک می دانند که بهره ایشان از کل دوره ۴ ساله، همین چند ماه بوده است! و این امر نوعی توهین به شعور کسانی است که در واقع بایستی ولی نعمت منتخبین باشند.

روی دیگرِ این سکّه نیز، ضعف شهرداران و یا همراهی ایشان با برخی اعضای شورای شهر فعلی، در پذیرش چنین تقاضاهایی است که گاهاً کمتر بدان توجه می شود.

---

لذا بایستی فارغ از قومیت گرائی و محله گرائی، به کسانی رای داد که پس از انتخاب شدن، خود را نماینده آحاد جامعه بدانند و اهتمام خود را برای پیشبردِ برنامه های کلانِ شهر مصروف دارند.

---

لطفاً از انتشار متن و بحث و تبادل نظر در باب محتوای آن دریغ نفرمایید.

ادامه دارد…