اندر حکایت تاکید ۱۰۰باره رهبری پیرامون کرسی آزاد اندیشی در دانشگاه ها

یک سالی از شروع ریاست جمهوری دوره پنجم گذشته گذشته بود که رهبری فرمودند: “برای گسترش واقعیِ فرهنگ و اندیشه در درجه اول محتاج آزاداندیشی هستیم. آزاد اندیشی در جامعه ما یک شعار مظلوم است. تا گفته می‌شود آزاداندیشی، عده‌ای فوری خیال می‌کنند که بناست همه بنیان‌های اصیل در هم شکسته شود و آنها چون به آن بنیان‌ها دلبسته‌اند، می‌ترسند. عده‌ای دیگر هم تلقی می‌کنند که با آزاداندیشی باید این بنیانها شکسته شود. هر دو گروه به آزاداندیشی که شرطِ لازم برای رشد فرهنگ و علم است، ظلم می‌کنند”

این روزهابلافاصله طبق عادت، تشکل‌های دانشجویی اعم از حزب اللهی و غیر حزب اللهی اما دلبسته به انقلاب، نظام و فعالیت های دانشجویی فقط بیانیه تشکیل کرسی‌های آزاداندیشی و فعالیت های فرهـنگی، دانشجویی صادر می کنند و فریاد واسلاما ،وافرهنگا و وا فلانهای دیگر سر میدهند! بماندکه…

امــا ۷ سال بعد از سال ۸۱ وبیانات رهبری ، در سال ۸۸ دانشجویان حزب‌اللهی گله از عدم توسعه فرهنگ انقلابی کردند.  اینجا رهبری اعتراض کرد:«بنده گفتم کرسى آزادِ فکرى را در دانشگاه‌ها به وجود بیاورید. شما جوان‌ها چرا به وجود نیاوردید؟ شما کرسى آزادفکرى سیاسى ، فکرىِ معرفتى را تو همین دانشگاه تهران، شریف و…به وجود بیاورید. چند نفر دانشجو بروند، آنجا حرفشان را بزنند، حرف همدیگر را نقد و با همدیگر مجادله کنند. حق، آنجا خودش را نمایان خواهد کرد»

در پیچ و خم های مطالبات دانشجویی و سطح مطالبات دانشجویی، باردیگر جای خالی کرسی‌های آزاداندیشی حس شد. اینکه می‌شود جای مقابله فیزیکی حرف زد ، گفتگو کــرد و بالاخره از جایی شروع کرد و….

کاش تشکلهای دانشجـــویی مخصوصا دبیر تشکل ها پیش از هرچیزی این سخن رهبری را می‌خواندند: “گاهی بعضی از مجموعه‌های دانشجویی می‌خواهند خط‌شکنی کنند، اگر یک عده‌ای میخواهند از خط قرمزهای نظام عبور کنند و خیلی هم افتخار می‌کنند و می‌خواهند شجاعت و جلادت به خرج بدهند، خیلی خُب، اینجا اجتماع جسمانی بسیار خوب است؛ البته نه به معنای اینکه بروید مجلس آنها را به هم بزنید. بنده قبلا هم گفته‌ام، ۱۰بار دیگر هم می‌گویم؛ من با به هم‌زدن مجلس مخالفم؛ هر مجلسی که می‌خواهد باشد. به هم زدن مجلس یک کاری است بی‌فایده و احیانا مضر؛ اقلش این است که بی‌فایده است، اکثرش این است که مضر است. چه لزومی دارد؟ آنها آنجا جلسه تشکیل داده‌اند و علیه فلان مبنای انقلابی دارند بحث می‌کنند؛ بسیار خوب، شما همانجا اعلام بکنید که فردا ما در همان سالن جلسه تشکیل می‌دهیم و درباره‌ این موضوع بحث خواهیم کرد. دانشجویان را جمع کنید، بحث کنید، پنبه‌ آن حرف را بزنید، تمامش کنید؛ مخاطبینی پیدا می‌کنید، کسانی هستند، دانشجو بالاخره دنبال فهمیدن حقیقت است. بنابراین اجتماعات فیزیکی خیلی خوب است، منتها طبق مقررات و با پیش‌بینی درست.“

یادداشت:‌ سیدعلی اصغر نمازی