معروف‌ترین بیرق‌ها (عَلَم‌ها) در سینه‌زنی سنتی لاری

 

 

لاری ها به بیرق، علم می گویند.

“بیرق” همان نشانه ای است که جنس آن از پارچه و با دو چوب و توسط دو نفر حمل می شود.

“عَلَم” همان نشانه ای است که جنسش آهنی و صلیب مانند است.(داستان این علم که چرا به شکل صلیب است در فرصتی بعد به آن می پردازیم).

“پرچم” هم نشانه های کوچکتری است که جنسش پارچه و با یک چوب و توسط یک نفر نوجوان و یا جوانان حمل و به چرخش در می آورند.

 

بیرق یا علم قوامی

معروفترین بیرق که بسیار بزرگ بوده است؛ توسط شخصی به نام حاج حسین قوامی ساکن محله پیرغیب بوده از مشهد بعد از جنگ جهانی دوم خریداری و به لار می آورد.

هر چند خودش قبل از محرم فوت می کند و این بیرق نمی بیند(داستان و سرگذشت آوردن این علم بسیار شنیدنی است که در فرصت بعدی به آن می پردازیم)

این بیرق ۱۲ بیرق کوچکتر در دو طرف آن وصل بوده است.

قبل از این، بیرق محله ها، با چوب های کوچک و توسط یک نفر حمل می شده است.

سال اول، این علم جلو سینه زنان محله دم گاله بوده است که با اعتراض چند نفر از اهالی محله پیرغیبی، به محله پیرغیب باز می گردانند.

هم اکنون لاشه های این علم در محله پیرغیب وجود دارد.

 

عَلَمِ جنگی:

این علم در محله قنبربیگی می باشد.

نقل است: در روز عاشورا، علم روی زمین قرار می دادند و بچه هایی که دُردانه(نایتی) بوده اند روی این علم می خوابندند.

زیر سر و تمام اعضای آن از سر تا پای آن کودک جرادک(نوعی نان محلی است) قرار می دادند.

بعد از اینکه دعایی می خواندند جرادک ها بین مردم تقسیم می کردند. باور اینها این بوده است که فرد مورد نظر از گزند انس و جن محفوظ می ماند. هم اکنون این علم در قنبربیگی است.

 

قبه زرد و سفید بیرق ها:

در زمان های دور برای اینکه کودکان و مردم متوجه شوند که کدام دسته (حیدری یا نعمتی) درحال حرکت است. دسته نعمتی قبه بیرق ها به رنگ سفید بوده است و دسته حیدری قبه بیرق ها آنها به رنگ زرد طلایی بوده است.

نگارنده: صمد کامجو

ف ۱۱۰