«احمد پژمان فرزند لارستان» 

 

نویسنده: حمیدرضا پریدار: درگذشت احمد پژمان، موسیقیدان برجسته ایرانی و چهره‌ای ماندگار در عرصه هنر، نگاه‌ها را به زادگاه او، لار، معطوف ساخته است. بازگشت پیکر این هنرمند نامدار به سرزمین مادری‌اش، رویدادی است که می‌تواند برای لار یک نقطه عطف فرهنگی و تاریخی باشد. پرسش اصلی اینجاست: آیا مسئولان شهر این فرصت را به درستی قدر خواهند دانست یا آن را به سادگی از دست خواهند داد؟

در روزهای گذشته، موضوع مکان خاکسپاری پژمان به بحث اصلی اهالی فرهنگ و مردم شهر تبدیل شده است. باغ نشاط، که یک بنای ارزشمند تاریخیست، به‌عنوان گزینه‌ای جدی مطرح شده؛ مکانی که با حضور چنین هنرمندی می‌تواند از یک اثر خاموش تاریخی به فضایی پویا و مقصدی فرهنگی برای نسل‌های امروز و فردا بدل شود.(هرچند که دفن ایشان در این مکان خود داستانها دارد از مجوز گرفتن وزارتخانه گرفته تا رضایت اهل فن) اما تجربه‌های مشابه در شهرهای دیگر نشان داده است که دفن بزرگان در اماکن تاریخی، پیوندی میان گذشته، حال و آینده ایجاد می‌کند و حافظه‌ی جمعی را زنده نگاه می‌دارد.

با این حال، اصل ماجرا صرفاً باغ نشاط نیست. نکته مهم‌تر آن است که پیکر پژمان باید در مکانی به خاک سپرده شود که ظرفیت فرهنگی و تاریخی داشته باشد و بتواند جایگاه او را در حافظه‌ی ملی تثبیت کند. چنین مکانی می‌تواند باغ نشاط باشد یا هر نقطه واجد ارزش دیگری که شایستگی آن را داشته باشد.

اما یک نکته مسلم است: خاکسپاری در دارالرحمه، هرچند آرامگاهی عمومی و محترم برای درگذشتگان شهر است، نمی‌تواند جایگاه پژمان را به‌عنوان یک چهره ملی حفظ کند. در چنین مکانی، با گذر زمان، نام و یاد او در میان انبوهی از سنگ‌قبرهای بی‌هویت کمرنگ خواهد شد و اگر روزی قرار باشد کنگره‌ای ملی یا آیینی فرهنگی در یادبود او برگزار شود، دارالرحمه ظرفیتی برای میزبانی آن نخواهد داشت.

اکنون مسئولان لار در برابر تصمیمی تاریخی قرار دارند. انتخاب درست، می‌تواند لار را در نقشه فرهنگی کشور برجسته‌تر کند و نام این شهر را در کنار بزرگان فرهنگ و هنر ایران ماندگار سازد. انتخاب نادرست اما، تنها حسرتی برای آیندگان به‌جا خواهد گذاشت.

پژمان تنها یک موسیقیدان نیست؛ او سرمایه‌ای فرهنگی است. و این سرمایه باید در جایگاهی آرام گیرد که آیندگان نیز بتوانند در کنار یاد و نام او، هویت فرهنگی لار را پاس بدارند.

نگارنده: حمید پریدار